Decyzja o budowie zapadła w 1969 roku, gdy to Prezydium Rady Narodowej dla miasta Poznania stwierdziło, że potrzeba jest stworzenia sali widowiskowej. Jej budowę rozpoczęto 1 lipca 1972 r. Obiekt oddano do użytku 23 miesiące później, 28 czerwca 1974 roku.

do 1998 roku hala była ogrzewana parowozem umieszczonym w budynku technicznym (kotłowni) – dziś jest tam sala sportów walki

Projekt hali powstał w 2 tygodnie, a był dziełem zespołu pod nadzorem Jerzego Turzenieckiego. Prace budowlane ruszyły w lipcu 1972 roku. Budowa trwała 23 miesiące, a podobne obiekty powstawały wówczas w czasie 30 miesięcy. Do prac włączyli się poznaniacy, którzy wypracowali 7 tysięcy roboczogodzin. Połowa z nich przypadła poznańskiej młodzieży.

przed koncertem Izabeli Trojanowskiej zniecierpliwiony i napierający tłum wybił wszystkie szyby na poziomie foyer

Arena została wybudowana przed terminem. 28 czerwca 1974 roku dokonał się akt ostatni wielkiego dzieła budowlanych: nastąpiło oddanie do eksploatacji hali Arena.  Poznań, dzięki inicjatywie kierownictwa Komitetu Wojewódzkiego PZPR - wzbogacił się o nowy, znakomity i niezwykle potrzebny obiekt widowiskowo-sportowy’. Koszt jej budowy wyceniono na 80 milionów złotych.

w czasach komunistycznych ZSRR wygrywa Mistrzostwa w Akrobatyce, jednak flaga spada z masztu i ląduje na podłodze

Obiekt wyposażono w specjalne urządzenia: ruchomą kabinę jezdną centralnej rampy świetlnej, umożliwiając jej obsługę oraz składany ekran umieszczony w zapadni (24m na 15m). Obydwa rozwiązania były niekonwencjonalne i zostały zgłoszone do Urzędu Patentowego.

po koncercie Iron Maiden zespół poszedł do klubu Adria, gdzie trwało wesele, w prezencie zagrali na weselu

Gdy trwały prace projektowe, ustalano, że poznańska hala będzie przypominała Mały Pałac Sportu z Rzymu (Palazzetto dello Sport). Jednak taki kształt to nie krzyk ówczesnej mody (w Katowicach powstał dla przykładu Spodek), lecz wynik żmudnych wyliczeń. Okazało się, że taka konstrukcja pozwoli na pomieszczenie jak największej liczby widzów we wnętrzu. Sama kopuła natomiast była pokryta płytkami, które lśniły w kolorze złota.